Daar fiets je dan

Lieve lezer, je zult begrepen hebben dat we er zijn, in Arles. Gezeten in mijn lekkere stoel kan de gedachte in je opkomen " is dit het nu?". 

Maar even terug. We waren immers in Amersfoort, die mooie stad.

Uitgezwaaid door onze kostvrouw gingen we naar Utrecht waar we veel te vroeg waren. Bijna waren we een andere fietsbus in gesleurd. Geholpen door Jeroen

die even van zijn werk kwam om ons uit zwaaien. Daar wordt je blij van zeg. 

Daar zit je dan met 26 anderen , want meer passen er niet in de fietsaanhangers, in de bus. Wij bijna achterin en na in Eindhoven en Maastricht mensen hebt opgepakt togen we naar het zuiden om daar tegen 9 uur aan te komen. Daartussen zitte 20 hele uren die je zittend, hangend, Leunend, pratend en slapend door moet komen.  Dat was we even een dingetje hoor. Wij hadden op een gegeven moment de hele achterbank voor ons tweeën . We konden wat schuiner hangen als de rest. Als je dan de bus doorkijkt ontdek je de een met een trui om zijn kop, eentje met een kussen, een paar met opblaasbaar nekkussentje. Bli doeken, mensen die voor zich uit of naar buiten staren. Een bont geheel. Maar ik kan liggen op zeg maar 4 stoelen naast elkaar met eenaantal harde riggels in mijn rug, de brullende motor onder me en de stotende en bonkende aanhanger achter ons. Wat hebben wij heerlijk geslapen zeg. We waren vandaag dan ook echt niet, ik tenminste, chagrijnig. Hoe zou het de anderen zijn vergaan? Ook allemaal zo aardig voor elkaar? Waarvoor doe je dit terwijl je een prachtig huis hebt, heerlijke omgeving, de beste buren die er zijn!!

Is het soms .......de waarde van elkaar te herontdekken? Jezelf met andere ogen te bekijken. Je medemens? Want wie is dat en hoe ziet die eruit. Het mooie in het schone te zien? En gewoon heerlijk samen te zijn?

Volgens mij is dan een tent en een fiets om hem te vervoeren genoeg. Zullen we eens kijken wat er onderweg gebeurd?

Lieve groet van ons.