Hoezo gek?

De 26ste mei was er voor ons eentje die begon met 8 uur ontbijt. Wat later dan de bedoeling want de vrouw des huizes was 's nachts de Duitse dame met de gebroken arm uit het ziekenhuis gehaald. Voor hen  is het einde oefening. Ze gaan morgen weer naar die Heimat met de trein.

Met8 man hadden wij in een mum van tijd de berg stok roden verorberd en de nodige lokale jams geproefd. Daarna hebben we allemaal onze rugzak op de rug gehesen en wij ons ingespannen. Hupsakee daar gingen we. Want het zouden er 22 zijn die onder onze voeten verdwijnen. Het was voor mij de de derde dag en die heet met de vierde de zwaarste dag te zijn. Ik zal maar bekennen het was zo. De laatste km's  heb ik meer gekropen dan gelopen en kon bijna, letterlijk, niet meer op mijn benen staan. Gelukkig had ik de beheerder gebeld en die zorgde ervoor dat er warme douches en zo waren. Wij waren de enigsten. Gelukkig kon ik 's avonds weer lopen.

Maar waarom doe je dit dan zal menigeen zich afvragen. Je hebt een mooi huis, prachtige omgeving en leuke vrienden, toch? Is zo, maar dit is verslavend omdat het een uitdaging is, de mensen die je ontmoet, de prachtige natuur en noem maar op. Maar ook de weg naar binnen, die je ook moet nemen en je jezelf ontmoet. 

Vandaag moest ik vechten om niet te stoppen en door te gaan. Te beseffen dat je het toch kunt. Zoiets, het is net de levensweg die bewandeld. Dan is het weer leuk en soms moet je vechten. Snap je.

Dit keer geen foto's door capaciteitsgebrek.

Doeeg, tot de volgende.

Irma en Jan