Toch anders

Gisteren beweerden we naar Montignac te willen verkassen, maar gaandeweg de avond kwamen we erachter dat we niet op in een klein hokje, dus weinig m2's,  willen zitten op een drukke camping met zwembad weliswaar, en iedereen doet wat de ander ook doet. Hier passen wij niet, vinden wij. Dus gaan we een andere weg nemen en zien wel waar vrouwe fortuin ons brengt.  Is ook veel spannender en past bij onze weg. 

Dus vanmorgen in alle rust ontbeten en toen ingepakt en dat gaat bij ons razendsnel omdat we alles in kratjes hebben gedaan. In een wedstrijd met camperaars winnen wij. Zo staan we er en zo zijn we weer weg. 

Dus richting zuiden door een onbekend maar prachtig gebied met prachtig uitzicht over steile dalen en veel bos. Je merkt heel duidelijk dat op de kalkrotsen waar we op rijden de bomen duidelijk gedrongener zijn omdat ze weinig voeding krijgen. Toen we in een leuk stadje een kopje koffie dronken en er geen camping te bekennen was zei Irma zullen we een camping municipal opzoek? Dat is een gemeentecamping. Irma spreekt inmiddels een aardig woordje frans hoor en als ze het niet snapt, rappe Fransoos, zegt ze doodleuk "une moment " en pakt google translate erbij. De Fransen staan eerst met grote ogen te kijken maar al gauw vinden ze het geweldig en willen ze weten hoe dat werkt. Kijk, zo'n trektocht verandert een mens.

Dus wij een municipal  de eerste beste, gekozen en kijk waar we zitten, bijna stand alinea op een

prachtige camping met alles erop en eraan. We zitten op 10 m. van de Dordogne, geweldig toch?

Daar brengt het avontuur ons. Hij stroomt stevig zeg maar kristalhelder water. Morgen nemen we een duik in dit water, zeg maar privé zwembad.  In het dorp is een bakker met gebak en ijs en een grote supermarkt. We hoeven eerstkomende dagen geen meter meer te rijden. 

Ik vind het bijzonder dat wanneer je een stap zet op een nieuwe weg, jouw weg, dat het negatief uit kan pakken maar ook positief. 

Met een vriendengroep van,

Irma en Jan